Kevin Spacey heeft het over de manier waarop Netflix House of Cards heeft uitgebracht. En hij zegt het zo goed dat ik er ondertussen meer dan eens heb naar gekeken. Sterk, zowel naar inhoud, als de manier waarop hij het brengt.
“give people what they want, when they want it, in the form they want it in, at a reasonable price, and they’ll more likely pay for it rather than steal it”.
Via Michel.
Vandaag kwam ik er toevallig achter wie dit plaatje eigenlijk getekend heeft.
Het is van de hand van Jessica Hagy. En naar aanleiding van een bejubeld artikel in Forbes heeft ze, naast haar blog Indexed, ook een boekje uit.
Soms kun je zien dat diegene die aan het verhuizen is, een verpleegkundige is.
Met een leap motion kun je visueel straffe dingen doen, maar dus ook live mixen.
Toen ik in de jaren negentig in Leuven op kot zat, noemden de kotgenoot-DJ’s de 15 seconden volgend op de eerste minuut een “monteeke “. Da’s nu net de beweging die deze kerel Minorty Report – gewijs met zijn hand doet.
Via @bramus
Het Hamster Starter Pack bevat:
1. Een kooi met 2 plateau’s (met wat bijtschade)
2. 4kg/56L stofvrij houtvezel (Flamingo) bodembedekking
3. 2x 1,65kg/15L katoen bodembedekking + restje katoen bodembedekking
4. rad in metaal – rad in plastic – metalen potje voor droogvoer.
6. 2x Sippy drinkreservoir (300cc en 600 cc, dat van 600cc is nieuw)
Voor een hamsterzacht prijsje (die je zelf mag bepalen) is dit hele assortiment van jou!
Normaal gezien loop ik steeds hetzelfde parcours. Vanuit de makelaarsstraat, over de spoorwegbrug, rechtdoor langs de sporen. Dan steek ik de spoorweg over en loop ik het Jan Yoens sportterrein voorbij. Even verderop neem ik dan het jaagpad, wat verstand op nul betekent, want dit gaat steeds rechtdoor doorheen het groen. Enkel op een drietal oversteekpunten dien ik even te vertragen. De brug over de Brugsevaart is het keerpunt. Na een professioneel ogend stretchmoment neem ik dan dezelfde weg terug.
Maar nu kwam ik aan de spoorwegbrug, zag ik dat die dwars stond, en besloot ik dan maar het water via de sluisinstallatie aan de Sassekaai te dwarsen. De Nieuwe Vaart was niet veraf, dus waagde ik het er maar op. Rechtdoor naar de Champs-Élysées ( hoe Nathalie van ’t werk De Elyzeese Velden noemt ), tot aan het nieuwe huis. Daar nam ik de stretchpauze met het zicht op het water en de boten aan de kant. Vervolgens keerde ik terug, liep ik de Groendreef verder af, langs de oude rijkswachtkazerne met de zware deur (de foto nam ik voordien als tip voor @mdevrieze ) en koos vanaf de brug weer voor de terugweg zoals ik het gewend was. Eerder tsjokkend vanaf de spoorweg, punten op stijl en elegantie zullen we hierbij niet scoren, maar wel dik tevreden van de afstand.
Omdat het bodemattest en de stedenbouwkundige informatie nog ontbraken diende de verkoopovereenkomst van het huis naar een “overeenkomst houdende een gekruiste aan- en verkoopoptie” herwerkt te worden.
Van opnieuw lezen is, zoals je kan zien, weinig van euh… in huis gekomen. Maar alles werd door Notaris Dewulf met fijne kwinkslagen naar kandidaat-verkopers en -koper voorgelezen en toegelicht, en met het toeschuiven van de nodige centen, met de beste pen getekend.
Ik had een grapje klaar van een zwembad dat ik in het compromis scheen te missen. Maar een ijsbreker bij de notaris bleek niet nodig. Geen zwembad dus. Met de waterput zal ik het moeten doen, bij temperaturen zoals die van vandaag.
Je zult het niet geloven, maar vandaag stelde ik op Twitter voor de eerste keer eens een serieuze vraag. (Buiten die keer dat ik vroeg of er geen site bestond, die op basis van wat er in je koelkast zat, een recept met die ingrediënten te voorschijn kon toveren. Ik denk dat één van de antwoorden www.smulweb.nl was)
De Gentse notariswereld is mij volledig onbekend, en nu ik midden in de aankoop van een echt huis ben terecht gekomen, werd het hoog tijd om die wat beter te leren kennen. Zaterdag liet ik een huis schieten (de hoofdbouw stond scheef, eigenlijk alles van plafond, over deurstijl, tot vloer stond uit zijn haak ), maar ik kon toen niet vermoeden dat ik zo snel iets anders naar mijn goesting ging vinden.
Zondag 28 juni zag ik een huis op Immoweb en zwierde ik het via copy-paste mijn notitieblok ‘Huizenjacht’ in Evernote, las ik over het telefoonnummer van de verkoper, verzond ik een intern immoweb-berichtje.
[wpmfpdf id=”7940″ embed=”1″ target=””]Ik werd ik ongeduldig en stak ik een (voor de gelegenheid best wel passend) nieuwjaarskaartje in de bus. Een kaartjesman, die verander je niet zomaar, ook niet bij de aankoop van een huis.
Tijdens de nacht van zondag op maandag kreeg ik een mailtje met het nummer van diegene die de verkoop regelde, maakte ik in de voormiddag een afspraak (Rosseel? u bent toch zeker niet van een immokantoor hé?) , en kon ik het samen met een ander gezin (met een tolkende dochter) maandag bezichtigen. Het was blijkbaar het nichtje van de eigenaars, die de verkoop van het huis van nonkel en tante op zich nam. Ze waren het niet van plan, maar hadden toch beslist om in een kleiner appartement in te trekken in Wondelgem. Bij het binnenkomen in hal de Ik verneem op het einde van de rondleiding dat een Filipijns koppel in de voormiddag de vraagprijs had geboden. Ze moesten echter nog “iets van papieren” regelen met de bank.
Ik fietste naar mijn huis in de Makelaarsstraat, voelde even de temperatuur bij het thuisfront, en liep vervolgens een beetje als een kieken zonder kop GTD gewijs rond. (GTD-gewijs, dat is onophoudelijk ‘wat is nu het volgende wat ik moet doen?‘ – in ’t Engels “What’s the next action?” denken om te zorgen dat zaken vooruit gaan, afgewisseld met “ja maar, wat is de gewenste uitkomst?”.) De verkoopster gaf niet thuis aan de lijn om hierop antwoord te geven, dus maakte ik alvast een afspraak met de bank (“9 uur of 10 uur? Goh, doe maar 10 uur”) en de Immotheker (“dat kan volgende week pas, ’t is verlof hé, en het is nogal druk” ). Ik leg hem uit dat het nogal “euh…euh….warm wordt” terwijl ik eigenlijk ‘ik zit gelijk op hete kolen‘ wou zeggen. Maar soit, vol is vol. Maar ik wil het kopen, op maandag 29 juni, uitgerekend op de dag van de lege portemonees* van de Gentse Feesten.
’s Avonds kreeg ik te horen dat wie de volgende dag, dinsdag dus, het eerst de nodige financiële geloofsbrieven kan voorleggen, de voorkeur geniet om vrijdag samen met de notaris en de eigenaars aan tafel te zitten om de compromis te tekenen. Men had immers een bankgarantie nodig. Ola Pola, dat wordt hier een snelheidskoers in plaats van financieel spierballenrol. En een bankgarantie, google nog aan toe, wat is dit? Daar heb ik mijn boekjes waar ik af en toe eens schichtig in blader, niets van gelezen.
Dinsdag 30 juni, sta ik met de telefoon in de aanslag om tien voor negen aan de bank. Even inchecken op foursquare gaat nog, een sms verzenden ook. Oei, nog maar 86 % batterij, nu al? Maar dat volstaat om te bellen. Om stipt 9 uur komen er twee zware mannen met geldkoffers aan. De loketbediende gaat met hem mee. Hij blijft weg. Het duurt lang. Ik hoop dat diegene waar ik een afspraak mee heb, en die later de kantoordirecteur blijkt te zijn, mij vroeger kan ontvangen.
De loketbediende komt terug, ik stel de vraag, en het blijkt geen probleem. Het duurt een tijdje, maar hij opent de deur met een zwaai en ontvangt me hartelijk. Hij heeft m’n rekeningstanden al gecheckt en ik doe hem mijn verhaal uit de doeken. En ik eindig met “….en dus had ik graag een bankgarantie.” Een bankgarantie? Bij een particuliere woningverkoop? Dáár had hij in z’n dertig jaar woonkrediet verlenen nog nooit van gehoord, wel bij (hier volgt een hele uitleg, maar ik voel de klok tikken en schuifel ongemakkelijk op mijn stoel) “Weet je wat?”, onderbreek hem, “We bellen haar. En dan zegt u dat u mijn rekeningen hebt bekeken, en dat ze op haar twee oren kan slapen.” Zo gezegd zo gedaan. Ik bel haar op, door de reacties aan de andere lijn denk ik even dat ik verkeerd verbonden ben, maar dan valt haar frank en geef ik de kantoordirecteur door. Hij stelt zich voor, en stelt haar gerust. Verder worden leenformules in de computer gestoken, krijg nog een aantal verzekeringen voorgeschoteld, terwijl ik almaar denk aan de Filipijnen.
Tussen twee verzekeringen in bel ik opnieuw het nichtje op. Het bleek dus dat de Filipijnen 10 minuten na mijn telefoontje hadden gebeld met de melding dat hun papieren klaar hadden. Na twee uur bij de bank, had ik het wel gehad.
Bon, zover zijn we al. De afspraak wordt gemaakt om op vrijdag 2 augustus de voorlopige verkoopovereenkomst te tekenen bij de notaris van de verkoper. Wat ik nog echter nog niet had beslist is of ik een eigen notaris zou nemen, en wie dat dan wel zou worden…
Enter Twitter.
In de reacties kon ik vooral lezen dat ik als koper best altijd een notaris onder de arm neem, met een aantal suggesties van namen. Ik belde één na één af, in volgorde van vermelding (eerlijk is eerlijk), geraakte ik bij een notarisassociatie binnen, en kon ik een afspraak maken. Ondertussen had ik nog een leermomentje. Notarissen zijn geen artsen die je als verpleegkundige in het belang van de patiënt met elkaar moet doen praten.
en dan had ik de ingeving om alle adviezen te bundelen, zoals ik het ooit via Storify heb zien doen.
Update 3/2/18: Storify houdt er mee op, ik heb de Story dan maar omgezet naar een Twitter Collection.
De DM’s en de beveiligde updates (met het slotje) kon ik er jammer genoeg niet in opnemen.
Ik vroeg me deze morgen af of ik nu als aanstaande koper van een huis zelf een notaris onder de arm zou nemen. En als dit aangewezen was, welke dan precies?
Notaris in Gent? – Curated tweets by michlrNotaris in Gent? – Curated tweets by michlr
Ik kon het natuurlijk niet laten om de notaris te laten zien hoe ik bij hem terecht gekomen was. Geen leren onderlegger, brievenopener of groene advocatenlamp, wel hing er een flatscreen aan de muur en zag ik een draadloos toetsenbord op tafel. Ik deed hem de uitleg over Storify en Twitter, en vervolgens deed hij mij de uitleg over de termijnen verbonden aan een compromis, de lening en het verlijden van de akte. Dat vond ik best een goeie deal, een sociaal-juridische uitwisseling. En we zijn allebei wat wijzer geworden.
Een overzicht van de user interfaces die in de film Oblivion voorkomen.
Via bram.us stootte ik op dit filmpje. En ondertussen zijn alle F User Interfaces (met een F die staat voor Fantasy, Fictional, Fake of Futuristic ) teszamen gebracht in een IMDB-achtige database , Kit FUI. Deze bevat gebruikersinterfaces of zogenaamde heads up displays die in de talrijke films of tv-series te zien zijn. Dankzij deze site kun je vergapen aan al het interface oogsnoep en gemakkelijk de screenshots, de videos en de mensen achter de visuele effecten terugvinden.