doet, ziet, verzamelt en probeert dingen
Ik ben Michaël, en woon en werk in Gent.
Systeemverpleegkundige. Ik richt graag systemen in, leer mensen in de zorg ermee werken, en zorg dat ze dit graag en goed doen. Gewoon zorgen dat mensen beter kunnen zorgen.
Meer anatomische woordgrapjes en de kaartjes zelf vind je bij ModDessert op Etsy.
Vandaag het verhaal van De Koer eens kort in ’t Engels neergeschreven, nu weten ze down under ook wat hier in de Brugse Poort gebeurt.
En terwijl ik het schrijf een voornemen voor 2017 rijker: dit jaar meer met d’hand en minder in ’t hoofd. En meer tsjak! in dat hoofd.
Jules: Nobody’s gonna hurt anybody. We’re all gonna be like three little Fonzies here. And what’s Fonzie like?… Come on, Yolanda, what’s Fonzie like?!
Yolanda: Cool?
Jules: What?
Yolanda: Cool.
Jules: Correctamundo. And that’s what we’re gonna be. We’re gonna be cool.
Heerlijke scène in Pulp Fiction, en goed tegen de stress. Bedankt voor de reminder, Dirk.
Deze morgen zocht ik even naar bekende mensen die iets met mijn geboortedatum hadden, maar ik wist toen niet dat ik die pas ’s avonds zou vinden. Carrie Fisher, Princess Leia in de eerste drie star wars films werd een week geleden spot in Brugge, maar is vandaag ten gevolge van een hartaanval naar een galaxy far far away afgereisd.
Met de oud-kampleiding gaan we sinds 2004 elk jaar, begin december op weekend. De groep telt telkens tussen de 15 tot 25 man, vrouw en (meer en meer) kinders. En iedere keer neem ik me na het weekend voor om eens een lijstje met de weekendhuisjes en activiteiten van de voorbije jaren op te stellen. Working on it, het komt er. Ooit.
De organisatoren van het weekend houden de locatie en het programma ieder jaar strikt geheim, en dus was het verschieten dat deze kast helemaal voor ons, een groep van 13 grote en 9 kleine kinderen, een weekend was gereserveerd. Goed geprijsd en waw gevloerd: La Villa van het Centre de Rencontres et d’Hébergement CIRAC in Marcourt, vlakbij La Roche-en-Ardenne.
Living stijlvol ingericht, keuken voorzien van vaatwas en groot gasfornuis, voldoende warm water in de douches. Alles wat we nodig hadden was er, ook de zon bij de ochtendwandeling.
Zaterdagnamiddag splitsten we op. Voor de kinders waren de grotten van Hotton voorzien, maar gezien het goeie weer werd er naar het Parc Chlorophylle getrokken. Met de grote mensen ondernomen we een wandeltochtje naar Jupille-sur-Ourthe.
Om er iets wilds en blijkbaar exclusiefs te doen: Quadbiken bij Wildtrails.
Zoals de site zegt, een kruising tussen een go-cart en een mountainbike: 27 versnellingen, maar dan op 4 wielen. Nog cijfers: 29 kilo, 1600 euro en 15 stuks in de Benelux. Onder begeleiding van een gids-op-mountainbike doe je een toer doorheen de velden en de bossen. Soms een pittige klimmetje, even wat behendigheid tussendoor, maar ook downhill sjezen in opgedroogde rivierbeddingen.
Zondagmorgen ging de tocht naar La Roche-en-Ardenne, alwaar bij Ardenne Adventures een klimparcours was besteld. Hier kon ook gesjeesd worden, maar dan over een staalkabel van boom tot boom. Met de klimgordel, bijhorende instructies, musketons, sleutels aan staalkabels zat je steeds veilig vast. Voor de kleine klimmers was er laag bij de grond een parcours op maat, en de kleine durvers die het hogerop hadden gezocht, kwamen ook weer veilig op de grond terecht.
Meer tips voor trips volgen nog. Beloofd.
Eind augustus. Er werden onder oud-kotgenoten plannen gesmeed om de Zesdaagse in ’t Kuipke in Gent aan te doen. Een kotreünie.
We zaten in de tweede helft van de jaren negentig samen op kot in de Mechelsevest in Leuven. Bij broeders Salesianen van Don Bosco, die op het derde verdiep verbleven, terwijl de studenten op de eerste twee verdiepingen zaten. Studiehuis De La Salle: douche en balkon op elke kamer, keuken op elk verdiep, poetsvrouw, een tv-zaal, een kelder met kicker-en pingpongtafel, zithoek en later een toog met logo. Iedereen hetzelfde t-shirt om op stap te gaan. Luxekot. Supertijd.
Wanneer het eerste voorstel van slaapplaats werd geformuleerd, konden ze niet vermoeden dat ik die vanachter mijn bureau met een kwartdraai naar links ook kon vastleggen:
Ik had ze 16 jaar niet gezien, maar het was net alsof de tijd was stil gestaan.
Het op stap gaan in het Kuipke en het afzakken naar het centrum verliep even enthousiast als toen, met alle toestanden incluis, maar we waren wel één ding vergeten: dat we geen twintig meer waren.
Derde weekend van de maand. Bouwdagen op de Koer. Is er iets afgebroken? Is er iets bijgekomen? Ja en ja. Een winkelplafond op zaterdag, en een Echt Werkkot op zondag!
Het plafond vooraan, aan de straatkant, moest nog naar beneden.
Stelling laten aanrukken, helmen, stofmaskers en stofbrillen op (safety first!), en koevoeten, bijl en bijtelhamer in de aanslag en stof maken.
Culinair hoogstandje tussendoor (bedankt Vanessa!) en neerhalen, vegen, en container vullen.
Vier uur: plafond weg. Tsjakkah!
Vooraan nog wat plak van de muren halen en de toekomstige winkelruimte leeghalen. Aah, leeg.
Next stop: Het Kot Dat Leeg Staat.
Wat willen we hier? Een echt ‘Werkkot’ met een werkbank, een houten wand, en een paar schappen waar we werkgerief in en op kwijt kunnen.
En hei, nu we toch bezig zijn, met een beetje meer licht binnen, zou het ook tof werken zijn.
Vijf uur: we hebben een kot. Een Echt Werkkot, met binnenvallende zon. En contente mensen, voldoening en meer dan verwacht.
Volgende week meer van dat!
Een DeLorean Time Machine op de E40 richting Brussel, waarschijnlijk vertrokken vanuit FACTS in Flanders Expo, Gent. M’n vader liet zich even hangen.
Éigenlijk had ik verder moeten filmen toen hij ons weer voorbij stak. Met eerst de neus, en dan pas het gat, maar ’t ging allemaal te snel.
Dus alleen het gat op foto.
’t Zal voor een volgende keer zijn, in de toekomst ergens.
– Doc: “Roads? Where we’re going we don’t need (*glasses*)… roads.”
(fun fact: bovenstaande is op youtube geplaatst op 21 oktober 2015)
