does, sees, collects, and tries things
Ik ben Michaël, en woon en werk in Gent.
Systeemverpleegkundige. Ik richt graag systemen in, leer mensen in de zorg ermee werken, en zorg dat ze dit graag en goed doen. Gewoon zorgen dat mensen beter kunnen zorgen.
“Here we go baby”, zei je snel, voor de inzet van een nummer.
Of “Wat volgt is een nieuw nummer. Joepie!”. Ik moest steeds lachen.
“We zijn een Vlaamse reus kwijt”, zei Wim Opbrouck deze middag.
We zijn een Genereus kwijt, zeg ik. Een alles gevende Vos.
Overtal te lande, in Gent, of -zoals hieronder- in de Dranoutertent.
Bedankt voor alles, Luc.
Je hebt alles gegeven.
Arthur C. Clarke tussen de mainframes. In 1974 voorspelt hij hoe we in 2001 computers gaan gebruiken.
Eerder, in 1967, voorzag hij hoe we in de toekomst zullen shoppen, betalen en elkaar berichten zullen versturen.
En hij zat er ‘boenk’ op.
Zoals Bart vraag ik het me ook af:
“Zijn sci-fi schrijvers mensen die in de toekomst kunnen kijken?
Of zijn wetenschappers en techies zo beinvloed door het lezen van sci-fi in hun jeugd dat ze die voorspelde toekomst uitbouwen?
Wat is de kip en wat is het ei?”
Agile gelijkt sterk op het gedrag van een kat, zegt Geof Lory van LearnNowOnline.
Oké, dan lezen we daar dan samen over.
Of ik soms heimwee heb naar de Muide? Wel, na bijna tien jaar op “het Eiland” gewoond te hebben en voor even online de knaap* van de straat geweest te zijn , vind ik er nog veel beter mijn weg dan in de Brugse Poort. Maar dit dagelijks huzarenstukje met de fiets hieronder, vastgelegd door Ivan, was nu niet echt mijn favoriete Muidemoment van de dag.
Zoals @zofie zei: Nog veel werk, Stad Gent.
*De knaap haalde ik uit een boek van straatburgemeester Bart : “Sire,het volk mort: sociaal protest in België, 1831-1918 ” uit 1997 van Gita Deneckere.
Op het einde van de 18de eeuw bestonden in Gent niet minder dan 211 ‘gebuurten’.(…) De ‘gebuurten’ vervulden vóór de Franse tijd diverse en vaak onvervangbare functies (nachtwacht, onderhoud van openbare voorzieningen, brandbestrijding, ordehandhaving, opluistering van feesten, processies en ceremonies, voedselbevoorrading…) De dekens van de buurt werden verkozen door de bewoners, ongeacht rang of stand, en fungeerden als schakels tussen het stadsbestuur en de bevolking. Zij werden elk geassisteerd door een dekenin, een baljuw en een knaap. De laatste was de sprekende gazet van de buurt en werd voor zijn rol als loopjongen vergoed. De dekens traden op als peismakers of niet-repressieve bemiddelaars bij burenruzies en gekrakeel.
Ze waren er op FACTS, de droids C-3PO en R2-D2.
In het artikel Friend or Foe op Medium vond ik verwoord waarom ik R2D2 intuïtief steeds de sympathiekste van de twee vond.
R2-D2 excels in areas where humans are deficient: deep computation, endurance in extreme conditions, and selfless consciousness. R2-D2 is a computer that compensates for human deficiencies — it shines where humans fail.
C-3PO is the personification of the selfish human — cloying, rules-bound, and despotic. (Don’t forget, C-3PO let Ewoks worship him!) C-3PO is a factotum for human vanity — it engenders the worst human characteristics.
R2-D2 aspires to be a great computer.
C-3PO aspires to be a mediocre human.
We need great computers, not mediocre humans.
Als je ’s avonds laat, op je eentje lampen aan het herstellen bent, dan kan het zijn dat je die plots kunt dirigeren. Geen computeranimatie, maar Cirque de Soleil die experimenteert met drones in lampenkappen.
Disclaimer: Zelf altijd al iets met lampen gehad eigenlijk, vooral tussen 2005 en 2010 toen ik in de Makelaarsstraat woonde.
[flickr_set id=”72157648356643329″]
De net gelanceerde Tesla S P85D ziet verkeersborden, en door je pinker aan te zetten kijkt de auto met de hulp van 12 sensoren (ook in je dode hoek) eerst of het wel veilig is, om vervolgens automatisch van rijvak te veranderen.
Wat me vooral intrigeert aan die Tesla, is dat de software hier eerst komt, en daar dan een auto rond gebouwd wordt. Een tablet op wielen, zeg maar (bedankt @netlash).
Andere autobouwers daarentegen hebben hun auto’s al en trachten dáár dan de software in te stoppen, Hier ligt, denk ik, het verschil tussen het digital first-denken of al iets hebben, waaraan je achteraf iets digitaals tracht toe te voegen. Niet enkel auto’s, maar ook de geschreven pers, zoals The Atlantic die al deze weg opging.
Die Tesla, da’s net een ruimteschip, want éigenlijk…
Via Gizmodo en Google Science Fair.
Meestal vind ik die “Auto Awesome” effectjes in Google Photos maar niks. Maar als je een aantal foto’s maakt, met het idee om er later (ooit eens) een panorama van te maken, gaat Auto Awesome ondertussen zelf aan het werk.
Niks gecropped of gestitched, alles water-pas. Vrij geslaagd, helemaal automagisch.
